Hrunaflokkar við völd

Hrunið á Íslandi á haustdögum 2008 verður lengi í  minnum haft og birtist í mörgum myndum hvert sem litið er. Kópavogur var eitt að þeim bæjarfélögum sem stóð í fremstu víglínu í fasteignabólunni og spennti bogann einna hæst á öllu landinu. Nú þegar að rykið er að setjast má sjá sviðna jörð í Kópavogi enda bæjarfélagið skuldsett margar kynslóðir fram í tímann. Þrátt fyrir eitt mesta góðærisskeið í sögu landsins á lýðveldistíma þá náðu misvitrir stjórnmálamenn að gera flest allt rangt sem mögulegt er að gera rangt. Kapphlaupið í Kópavogi hófst fyrir alvöru fyrir fjórum árum. Fyrir kosningarnar 2006. Þá var núverandi meirihluti búinn að sitja í sextán ár og kominn með hugmyndir að akademíum á flestum sviðum mannlífsins. Það átti að reisa Óperu, hestaakademíu og síðast en ekki síst knattspyrnuakademíu. Því miður spiluðu fleiri þættir inn í sem gerir söguþráðinn að reyfarakenndum farsa sem endaði með ósköpum.

Dýrkeyptir samskiptaörðuleikar

Fyrir það fyrsta hafði bæjarstjórn Kópavogs ekki náð samningum við Orkuveitu Reykjavíkur um kaup á köldu neysluvatni fyrir bæjarbúa. Ekki vegna þess að Orkuveitan vildi ekki semja heldur vegna örðuleika bæjarfulltrúa Kópavogs í mannlegum samskiptum. Í stað þess að semja um kaup á köldu vanti var ráðist í það að bora eftir köldu vatni í Kópavogi og stofna eigin vatnsveitu. Sú framkvæmd var mun dýrari kostur fyrir bæjarbúa eða bæjarsjóð en það var reyndar ekki eini vandinn heldur hafði Kópavogur engan möguleika á því að flytja vatnið í veitukerfi Kópavogs þar sem land Reykjavíkur var í veginum á milli borholunnar og Heiðmörkin einnig, sem var í einkaeigu Vatnsendabóndans að hluta. Nú voru góð ráð dýr.

Gullæði á Glaðheimasvæðinu

Á svipuðum tíma verður uppi fótur og fit á svæði hestamanna í Kópavogi eða Glaðheimalandinu svokallaða. Hestamenn fá tilboð um uppkaup á hesthúsum sem þeir hafa á landi sem er í eigu Kópavogsbæjar. Verktakar eða lóðakaupendur buðu gull og græna skóga og beittu einnig bæjarstjórn Kópavogs miklum þrýstingi með nýtt skipulag háhýsa á umræddu svæði. Kópavogsbær tekur þá vondu ákvörðun að hlýða kalli Mammons og semur við hestamenn um nýtt athafnasvæði á Kjóavöllum þar sem lofað var flottustu reiðhöll norðan Alpafjalla. Sá galli var þó á gjöf Njarðar að nýja svæði á Kjóavöllum var nánast ofaní vatnsbóli Garðbæinga og því var neysluvatn þeirra ógnað með skipulagi hesthúsa á Kjóavöllum. Bæjarstjórn Kópavogs tók því á það ráð að semja við Garðabæ um að veita nýju vatnsveitu Kópavogs inn á kerfi Garðabæjar í 20 ár án endurgjalds. Þannig væri Glaðheimareiturinn tryggður með 20 hæða stórhýsum og hestamenn með fullar hendur fjár og glæsilegustu reiðhöll sem til væri á teikniborðinu. Þrátt fyrir samninga og uppkaup á Glaðheimasvæðinu þá átti enn eftir að veita nýju vatnsveitunni í veitukerfi Kópavogs. Enn og aftur voru góð ráð dýr.

Sjálfheldan leyst með landakaupum

Kópavogsbær var kominn í vanda með loforð til hestamanna upp í erminni, samninga við Garðabæ og Vatnsveitu sem var afkróuð en lykillinn að spilaborg sem rambaði til falls nema að samningar næðust við Vatnsendabóndann um lögnina á kaldavatninu yfir Heiðmörkina og inn í land Kópavogs. Úr varð að Kópavogsbær gerði samninga við Vatnsendabóndann um kaup á landi bæði landi sem mátti nota til hefðbundins skipulags og svo víðlendur sem engum kom til gagns. Ekki var nein ástæða til þess að kaupa víðlendurnar nema til þess að koma vatnslögninni yfir vernduð svæði skóræktar. Það var þá heppilegar að vera eigandi landsins og fara þannig óheft og óhindrað yfir friðlýst land. Ekki tókst það átakalaust þrátt fyrir það.

Tapað og kostnaðarsamt kapphlaup

Þegar litið er yfir sviðið er hér ótrúlegur farsi sem hefst á stirðum samskiptum kjörinna fulltrúa í Kópavogi um kaup á neysluvatni. Eftir stendur Glaðheimasvæðið með hestamönnum enn í húsum sem þeir þó seldu en leigja af Kópavogsbæ í dag. Kópavogur situr uppi með ein dýrustu kaup á landi sem um getur á Glaðheimasvæðinu en verktakarnir löngu flúnir frá fyrirheitum sínum. Kjóavellir óbyggðir að mestu og svikin loforð um akademíudrauma og glæsileg mannvirki. Vatnsveita sem Kópavogsbúar höfðu ekkert með að gera en Garðbæingar njóta. Víðlendur á Vatnsenda í eigu Kópavogs sem bíða næstu áratugina eftir skipulagi. Nú sitja Kópavogsbúar eftir með reikninga sem til voru stofnaðir af mönnum sem yppta öxlum og kenna öllu öðru um en sjálfum sér. Niðurskurður í bæjarsjóði Kópavogs er mikið til kominn af þessu ævintýri. Krafan í kosningunum í vor hlýtur að vera sú að hér verði skipt út óhæfum stjórnendum. Fingraför þeirra munu lengi loða í stjórnkerfi Kópavogs en Kópavogi er betur borgið án þeirra eins og dæmin sanna.

Arnþór Sigurðsson

Höfundur skipar 4. sæti á lista Vinstri grænna í Kópavogi.